Als de Geest spreekt...

Mijn eerste ervaringen met de Heilige Geest waren overweldigend. Ik hoorde voor het eerst onverklaarbare woorden en zag beelden, die ik niet kon plaatsen. Dat leverde veel vragen op, zoals: 'Wat is dit? Waar komt dit vandaan? Is dit echt?" Het beangstigde mij zelfs. Tot mijn 22e had ik Gods stem niet ervaren in de zin van dromen, visioenen en een voor anderen niet hoorbare stem. Toen ik die ervaringen wel kreeg, begon ik aan mij zelf te twijfelen.

Toch had ik wel boeken gelezen van mensen die Gods stem wel hadden gehoord en dromen of visioenen ontvingen. Dus ik vroeg Hem of Hij mij iets wilde vertellen. Tegelijkertijd hadden de beelden die ik had gezien zoveel impact, dat ik er onrustig van werd. Later toen deze beelden waarheid bleken, wist ik dat het de Heilige Geest was, die mij al die tijd iets duidelijk probeerde te maken. Alles viel op zijn plaats. Dat gaf rust en het verlangen om meer met de Heilige Geest te communiceren.

Deze en latere ervaringen hebben mij doen beseffen, dat we open moeten staan voor Gods stem in ons dagelijks leven. Het is jammer dat veel mensen hiermee niet bekend zijn. Ook leiders van de kerk weten hier vaak geen raad mee en komen met oplossingen als 'God zal het vanzelf duidelijk maken' en inderdaad ook: 'wees maar voorzichtig, want de duivel doet zich voor als een engel van het Licht'. Ik geloof echter dat God ons wil trainen om ons leven en dat van anderen te verrijken. De hele bijbel staat van voor tot achter vol met soortgelijke ervaringen. Als Hij spreekt door Zijn Geest, doet Hij dat met een doel om mensen met Hem in contact te brengen, hen te zegenen, te waarschuwen of te beschermen.

We hebben onze gedachten niet voor niets. Ik geloof dat God tot ons spreekt via onze gedachten in de vorm van Zijn stem, dromen en visioenen. Daarom moeten we impulsen die we krijgen de juiste aandacht geven. Soms denk je: 'waarom krijg ik deze gedachte steeds' en besteed je er verder geen aandacht aan. Probeer er nu eens wel aandacht aan te geven, door bijvoorbeeld de persoon te bellen die steeds in je gedachten komt of naar buiten te gaan als je daarvoor een impuls krijgt. Je zult zien dat je bijzondere ontmoetingen en ervaringen krijgt en je steeds gevoeliger voor Gods stem en de Heilige Geest zult worden. Hij belooft immers, dat iedereen die in Jezus gelooft, Zijn geest krijgt.

Ik zie het als mijn taak om mijn ervaringen met anderen te delen; iets wat ik zelf - ook binnen de kerk - gemist heb. Zodat mensen die dezelfde soort ervaringen hebben niet aan zichzelf twijfelen, maar leren hun gedachten af te stemmen op God en Hem te vragen of Hij hen iets wil duidelijkmaken.

Enkele voorbeelden.

Stop

Tijdens een periode van drie dagen vasten en bidden, zag ik een gedaante in het Licht, die zij: stop met waar je mee bezig bent, want ik heb een opdracht voor je. Ik vroeg: 'Wat is die opdracht dan?'. De stem zei: 'dat vertel ik pas, wanneer je stopt met je opleiding'. Dat vroeg dus om een stap in geloof, zonder te weten, wat ik er voor terug kreeg. Toen ik mijn opleiding had beëindigd, kreeg ik binnen drie dagen bezoek van iemand, die mij vroeg of ik in een ver land wilde werken in een opvanghuis voor prostituees en straatkindernen. Dat was precies waarover ik maandenlang met mijn ouders had gesproken: een opvanghuis voor mensen in nood. Ik kon niets anders dan gehoorzamen, omdat het aanbod kwam in een tijd van vasten en gebed. Ik heb het werk drie jaar gedaan.

Zonde

Ik kreeg op duizenden kilometers afstand een visioen dat een vooraanstaand christen nog steeds met zijn oude zondige leven doorging van hoererij. Ik twijfelde sterk aan mij zelf en kreeg paniekaanvallen, omdat het een van mijn eerste geestelijke ervaringen was.. Soms dacht ik dat satan mij probeerde aan te vallen en mij in mijn werk wilde belemmeren. Toen ik in het land was en de man voorzichtig confronteerde met mijn beelden, bevestigde hij dat. Hij moest van het bestuur met zijn werk stoppen, omdat God de organisatie anders niet kon zegenen.

Ziekte

Tijdens een gesprek met een vrouw, kon ik mijn aandacht niet meer bij het gesprek houden. Een stem vertelde mij dat de vrouw ernstig ziek was en de vrouwelijke organen waren aangetast. Het was mijn eerste ervaring op dat gebied, waardoor ik het haar niet durfde te vertellen. Ik dacht dat ze mij zou verzoeken om naar een psycholoog te gaan. Later kreeg ik een telefoontje dat de vrouw inderdaad ernstig ziek was op dezelfde plaatsen in haar lichaam. We hebben veel voor haar gebeden, maar uiteindelijk liefdevol afscheid genomen. Dan is de vraag: had ik het haar niet moeten vertellen? Ik geloof echter, dat God geen onmogelijke dingen vraagt en dat het een les was om Zijn stem te verstaan.

Blauwe Rugzak

Op mijn werk in Chili kreeg ik een beeld van een blauwe rugzak. Die ging maar niet uit mijn gedachten, wat ik ook probeerde. Ik besloot God te vragen of Hij iets wilde zeggen. Hij zei: 'neem de bus naar een plaats die ik je wijs'. Ik besloot dat te doen en probeerde te luisteren naar welke bus dat was en waar ik zou moeten uitstappen. Het regende hard. Na 15 kilometer reed ik door een winkelstraat en zag een kledingwinkel. Ik had het gevoel dat ik daar naar binnen moest. Ik zoch een mooie regenjas uit en maakte een praatje met de eigenaresse van de zaak. Ik vertelde haar dat ik met straatkinderen werkte. Ze besloot om mij wat kleding te doneren. Ik zei: 'heeft u iets om het mee te nemen, want het regent'. Ze liep naar achteren en kwam terug met.... een blauwe rugzak in dezelfde kobaltblauwe kleur, die ik had gezien. Zo wil God duidelijk maken, dat je niet altijd een engel of hemelse visioenen hoeft te zien. Hij wil ons leiden in ons dagelijkse leven en mensen bij elkaar brengen om samen te werken of Hem te aanbidden.

BBQ

Op een zaterdag had ik alleen nog wat witte rijst in huis en ook geen geld om extra eten te kopen. Ik woonde in Chili en leefde van giften. Het geld zou pas die maandag worden overgemaakt. Ik woonde bij een Brazaliaanse voorganger en zijn vrouw, die op verlof waren in Brazilië. Ik besloot de witte rijst te koken, vroeg om een zegen en vroeg God: 'ik zal dit eten, maar ik weet dat U kunt voorzien'. Toen ik de lepel naar mijn mond bracht, ging de telefoon. Een voorganger vroeg of de Braziliaanse voorganger thuis was. Ik zei: 'Nee, die is in Brazilië'. Hij zei: 'Dat is jammer, ik wilde hem net uitnodigen voor een barbecue. Kom jij dan maar!'. Die maaltijd was genoeg voor twee dagen. Die maandag kon ik met mijn laatste geld naar de bank om het overgemaakte geld op te halen. De les die ik leerde was: 'maak je geen zorgen over wat je zult eten. Je hemelse vader zorgt voor je. Hij weet precies hoeveel je hebt en nodig hebt.'

Overval

In Lima liep ik over straat, toen mijn oog viel op een affiche van een film. Een man hield een pistool in zijn hand. Ik kon het beeld niet uit mijn gedachten zetten en vroeg God wat het betekende. Hij zei: 'wees voorzichtig'. Ik nam de bus naar de haven Callao; een gevaarlijke wijk. Ik liep door een drukke hoofdstraat en moest nog even wachten totdat een bepaalde winkel open ging. Ik liep een rondje en kwam uit bij een straat parallel aan de hoofdstraat. In tegenstelling tot de drukke straat, was deze juist helemaal leeg. Niemand te bekennen. Omdat ik veel op straat met straatkinderen had gewerkt en goed sferen kon aanvoelen, wist ik dat ik snel terug moest of juist de andere kant op moest rennen. Toen ik nog nadacht, stond er plotseling een auto stil, die mij naar de weg vroeg. De man naast de bestuurder stapte uit en stak zijn pistool in mijn zei. 'Politie!'. Direct daarna: 'Ik maak je dood. Geef me je geld'. Het was een man in burger en met een gewone auto. Plotseling herinnerde ik mij het affiche. Daardoor raakte ik niet in paniek, bleef rustig en gaf hem mijn portemonee. Hij zocht nog verder in mijn zakken, maar ik had maar een bedrag van ongeveer 2 euro op zak. Ik wist namelijk dat ik naar een gevaarlijke wijk ging en had besloten om precies genoeg geld voor de heen en terugreis mee te nemen. De man commandeerde mij: 'draai je om en loop die kant op'. Dat vond ik nog gevaarlijk, want hij kon mij met één schot neerschieten. Ik besloot rustig weg te lopen met mijn handen in de zakken en niet om te kijken. Uiteindelijk liep ik een politiebureau in, waar de agent mijn verhaal aanhoorde, maar niets deed. Ik vroeg hem om geld voor de bus om thuis te komen. Hij gaf het en een uur later was ik thuis. Toen ik de televisie aanzette, zag ik op het nieuws, dat een Amerikaanse toerist in Lima was beroofd en vermoord... De les die ik leerde: God leidt ons en wil ons beschermen. We moeten soms ook door gevaarlijke situtaties, maar Hij is er bij. Dat gaf mij rust, die ik nodig had om mijzelf te beschermen. Vragen die ik nog heb zijn: 'hoe ver gaat Gods bescherming?', 'waarschuwt Hij ons altijd? ' en 'had de toerist die beroofd en vermoord was 's morgens ook gebeden om bescherming?'.